Ch.W. Gluck: Orfeusz i Eurydyka, aria „Che farò senza Euridice”
Philippe Jaroussky, I Barocchisti, dyr. Diego Fasolis
Prosta, śpiewna melodia bez popisowych ozdobników. Tak wygląda opera po reformie Glucka.
Otwórz w YouTube · kanał: Warner Classics
Wszystkie kompendia · Historia muzyki · materiał dla szkół muzycznych
Epoka równowagi i jasnej formy, ok. 1750–1820. Od Glucka i Haydna do Beethovena
Wersja poprawiona · październik 2026
Całość czytana na głos, ok. 36 minut. Lektor to głos syntetyczny (ElevenLabs). Nagranie pomija kalendarium, podpisy rycin, listę utworów do słuchania i quiz.
Klasycyzm w muzyce trwa mniej więcej od 1750 do 1820 r. Zaczyna się, gdy po śmierci Bacha kompozytorzy odchodzą od gęstej barokowej polifonii, a kończy w czasach dojrzałego Beethovena, którego późne dzieła prowadzą już do romantyzmu. Najważniejszym ośrodkiem muzycznym epoki był Wiedeń. Tam pracowali Gluck, Haydn, Mozart i Beethoven, dlatego trzech ostatnich nazywa się klasykami wiedeńskimi.
Muzyka klasycyzmu ma być jasna, zrozumiała i dobrze zbudowana. Melodia z prostym akompaniamentem zastępuje równorzędne głosy baroku, a utwory dzielą się na wyraźne, symetryczne odcinki. W tej epoce ukształtowały się forma sonatowa, symfonia, kwartet smyczkowy i koncert fortepianowy, czyli gatunki, które do dziś stanowią trzon repertuaru filharmonii.
Zmieniło się też miejsce muzyki w życiu ludzi. Obok dworu i kościoła coraz większe znaczenie miały publiczne koncerty biletowane i muzykowanie w domach mieszczańskich, gdzie fortepian stał się instrumentem codziennym.
W programie nauczania: materiał dla ucznia szkoły muzycznej I stopnia, przedmiot wiedza o muzyce.
Klasycyzm to piąta epoka historii muzyki europejskiej, po starożytności, średniowieczu, renesansie i baroku. Poprzedza go barok, a po nim przychodzi romantyzm. Granice epok są umowne: w latach 1730–1770 działało pokolenie przejściowe (synowie Bacha, kompozytorzy z Mannheimu), a ostatnie dzieła Beethovena powstały w latach dwudziestych XIX w., gdy tworzyli już Schubert i młody Chopin.
Niebieskie daty dotyczą Europy, brązowe Polski.
Kompozytorzy klasycyzmu chcieli, żeby słuchacz bez trudu śledził przebieg utworu. Stąd śpiewne tematy, wyraźne kadencje, powtórzenia i symetria. Te same cechy pomagają dziś rozpoznać utwór z tej epoki.
W baroku kilka głosów prowadziło często równorzędne melodie. W klasycyzmie przeważa homofonia: jeden głos ma melodię, a pozostałe tworzą akompaniament. W sonatach fortepianowych melodię gra zwykle prawa ręka, akompaniament lewa. Polifonia nie znika. Kompozytorzy sięgają po nią w miejscach szczególnych, np. w fugowanym finale Symfonii C-dur „Jowiszowej” Mozarta czy w fugach jego Requiem.
Melodia klasyczna jest śpiewna i łatwa do zapamiętania. Składa się z krótkich motywów, które łączą się w zdania. Podstawą jest budowa okresowa: okres (najczęściej 8 taktów) dzieli się na poprzednik i następnik po 4 takty. Poprzednik kończy się jak pytanie, następnik odpowiada mu i zamyka myśl w tonacji głównej.
Rytmika jest wyrazista i zróżnicowana, ale oparta na regularnym metrum. Barokowy, jednostajny bieg ósemek czy szesnastek ustępuje zmiennym wartościom, pauzom i rytmom tanecznym, np. menueta. Tematy często różnią się właśnie rytmem: pierwszy bywa energiczny i punktowany, drugi spokojniejszy.
Harmonia opiera się na funkcjach toniki, subdominanty i dominanty, a kadencje wyraźnie zamykają odcinki utworu. Basso continuo, podstawa muzyki barokowej, stopniowo wychodzi z użycia. Typowym akompaniamentem fortepianowym staje się bas Albertiego: akord rozłożony w porządku dół–góra–środek–góra (np. c–g–e–g), powtarzany w równych wartościach. Tak zaczyna się Sonata C-dur KV 545 Mozarta.
Barok znał głównie dynamikę tarasową, czyli skoki między forte i piano. Orkiestra dworska w Mannheimie zasłynęła długimi, stopniowymi narastaniami. Stamitz nie wynalazł crescendo i diminuendo, ale to od Mannheimu stały się one powszechnym środkiem wyrazu. Beethoven chętnie używał nagłych akcentów (sforzando, sf) i skrajnych kontrastów dynamicznych.
Kompozytorzy zapisują dokładniej artykulację: łuki legato, kropki staccato, akcenty. Agogika jest raczej stała. Tempo określają włoskie oznaczenia (Allegro, Andante, Adagio, Presto), a swobodne zwalnianie i przyspieszanie rozwinie się dopiero w romantyzmie. Kolorystykę wzbogaca orkiestra, w której pojawiają się klarnety, oraz fortepian, na którym można grać głośno i cicho w zależności od siły uderzenia.
Każdy z tych elementów, z przykładami do słuchania i ćwiczeniami słuchowymi, omawia osobne kompendium Elementy dzieła muzycznego.
Jak rozpoznać utwór z epoki klasycyzmu
W klasycyzmie wiele gatunków ma podobną budowę. Symfonia to sonata na orkiestrę, kwartet to sonata na cztery instrumenty smyczkowe, koncert to sonata na solistę z orkiestrą. Łączy je cykl sonatowy, a jego pierwsza część ma zwykle formę sonatową.
Cykl sonatowy to utwór złożony z kilku części o różnym tempie i charakterze. Symfonia i kwartet mają najczęściej cztery części:
Sonata fortepianowa i koncert mają zwykle trzy części: szybką, wolną i szybką. W koncercie pod koniec części pierwszej orkiestra milknie, a solista gra kadencję, popisowy odcinek, dawniej często improwizowany.
To najważniejsza forma klasycyzmu. Ma trzy główne części, a cała opiera się na zestawieniu dwóch kontrastujących tematów i dwóch tonacji:
Forma dwuczęściowa (AB) składa się z dwóch odcinków, z których każdy zwykle się powtarza. Forma trzyczęściowa (ABA) to dwa podobne odcinki przedzielone kontrastującym środkiem. Najlepszy przykład to menuet z triem z trzecich części symfonii i kwartetów: menuet (A), trio (B) o lżejszej obsadzie, menuet da capo (A). Sam menuet i samo trio mają przy tym zwykle budowę dwuczęściową.
W rondzie powraca refren (A), a między jego powtórzeniami pojawiają się różne epizody, czyli kuplety: A B A C A. Rondo ma zwykle pogodny, żywy charakter, dlatego chętnie kończono nim sonaty, koncerty i symfonie. Najbardziej znane klasyczne rondo to Alla turca, finał Sonaty A-dur KV 331 Mozarta. posłuchaj
Wariacje to temat i jego kolejne przekształcenia: kompozytor zmienia melodię, rytm, harmonię, fakturę, tempo, a nawet tryb z durowego na molowy, ale temat wciąż daje się rozpoznać. Mozart napisał 12 wariacji na temat francuskiej piosenki Ah, vous dirai-je, maman KV 265, której melodia jest znana z wielu piosenek dla dzieci. posłuchaj Haydn ułożył wariacje w II części Symfonii nr 94 „Niespodzianka” i w II części Kwartetu op. 76 nr 3 „Cesarskiego” — tam tematem jest jego własny hymn Gott erhalte Franz den Kaiser z 1797 r. posłuchaj
W kanonie wszystkie głosy wykonują tę samą melodię, ale wchodzą jeden po drugim. To technika starsza niż klasycyzm, lecz kompozytorzy tej epoki wciąż ją lubili. Mozart i Haydn pisali krótkie kanony wokalne, często żartobliwe, do śpiewania w gronie przyjaciół.
Opera występowała w kilku odmianach. Opera seria to poważna opera włoska na tematy mitologiczne i historyczne. W 1762 r. Gluck w Orfeuszu i Eurydyce uprościł ją i podporządkował muzykę dramatowi: zrezygnował z popisowych ozdobników, które zatrzymywały akcję. Opera buffa to włoska opera komiczna o ludziach współczesnych, często o sprytnych służących i ich panach. Mozart napisał w tym gatunku Wesele Figara KV 492 (1786) posłuchaj i Così fan tutte (1790), a Don Giovanni (1787) łączy elementy buffa i seria. Singspiel (śpiewogra) to niemiecka opera z dialogami mówionymi zamiast recytatywów. Najsłynniejszym singspielem jest Czarodziejski flet Mozarta (1791). posłuchaj
Oratorium to duży utwór na solistów, chór i orkiestrę, najczęściej na temat religijny, wykonywany bez scenografii. Haydn, zachwycony oratoriami Haendla usłyszanymi w Londynie, napisał Stworzenie świata (1798) i Pory roku (1801). Muzyka sakralna to także msze i requiem, czyli msza żałobna. Requiem d-moll Mozart pisał w ostatnich miesiącach życia i nie zdążył go skończyć. Dokończył je jego uczeń Franz Xaver Süssmayr. posłuchaj
Rozwija się też pieśń na głos z fortepianem. W Polsce popularne były pieśni, romanse i śpiewy patriotyczne.
Większość muzyki klasycyzmu to muzyka absolutna: sonata czy symfonia nie opowiada historii, liczy się w niej sama budowa i brzmienie. Muzyka programowa odwołuje się do treści pozamuzycznej podanej w tytule. Jej wczesnym przykładem jest VI Symfonia „Pastoralna” Beethovena (1808), której części mają tytuły opisujące sceny wiejskie, m.in. burzę i śpiew ptaków. posłuchaj Obrazowe są także fragmenty Stworzenia świata Haydna, zaczynającego się muzycznym „przedstawieniem chaosu”. posłuchaj Pełny rozwój muzyki programowej nastąpi w romantyzmie.
Muzykę epoki dzieli się też według przeznaczenia. Sakralna rozbrzmiewała w kościołach (msze, requiem), świecka na dworach, w teatrach, salach koncertowych i domach. Inne były jej funkcje: rozrywka (divertimento), obrzęd religijny (msza), widowisko (opera), wspólne muzykowanie (kwartet, pieśń).
Formę sonatową, cykl sonatowy, rondo i wariacje opisuje szczegółowo kompendium Formy muzyczne, z przykładami i ćwiczeniami.
Operę seria, buffa i singspiel, a także mszę i requiem, opisuje szczegółowo kompendium Gatunki wokalne i wokalno-instrumentalne, z przykładami i ćwiczeniami.
Kompozytor operowy, który działał w Wiedniu i Paryżu. W Orfeuszu i Eurydyce (Wiedeń, 1762) i Alceście (1767) przeprowadził reformę opery: muzyka miała służyć dramatowi, arie stały się prostsze, a chór i orkiestra ważniejsze. Rola Orfeusza była napisana dla kastrata, typowego śpiewaka opery seria. posłuchaj
Austriak, przez prawie 30 lat (1761–1790) kapelmistrz książąt Esterházych w Eisenstadt i w pałacu Eszterháza. Miał do dyspozycji orkiestrę, chór i teatr operowy, mógł więc próbować nowych pomysłów i od razu je słyszeć. Po śmierci księcia Mikołaja dwukrotnie wyjeżdżał do Londynu (1791–1792 i 1794–1795), gdzie powstało 12 symfonii londyńskich (nr 93–104), m.in. Symfonia nr 94 „Niespodzianka”, w Polsce nazywana też „Symfonią z uderzeniem w kocioł”. posłuchaj
Napisał ponad sto symfonii (numerowanych jest 104), 68 kwartetów smyczkowych, oratoria, msze, opery i sonaty. Bywa nazywany „ojcem symfonii” i „ojcem kwartetu”. Nie wymyślił tych gatunków, ale to w jego utworach przybrały postać, którą przejęli Mozart i Beethoven. Przyjaźnił się z Mozartem, a w 1792 r. przez pewien czas uczył młodego Beethovena.
Legenda i fakty. Często się mówi, że Haydn umieścił nagłe fortissimo w II części Symfonii „Niespodzianka”, by obudzić drzemiącą publiczność. Według jego biografa Georga Augusta Griesingera sam Haydn temu zaprzeczał: chciał zaskoczyć słuchaczy czymś nowym i błyskotliwie zadebiutować.
Urodził się w Salzburgu. Ojciec, skrzypek Leopold Mozart, wcześnie odkrył talent syna i jego siostry. Od 1762 r. rodzina podróżowała z cudownymi dziećmi po Europie, m.in. do Wiednia, Paryża i Londynu. Później Mozart pracował dla arcybiskupa Salzburga, a w 1781 r. osiadł w Wiedniu jako wolny artysta: koncertował, uczył, wydawał utwory i pisał opery.
Tworzył we wszystkich gatunkach swojej epoki. Jego dzieła porządkuje katalog Ludwiga von Köchla (oznaczenie KV), który liczy ponad 600 pozycji. Najważniejsze to opery Uprowadzenie z seraju, Wesele Figara, Don Giovanni, Così fan tutte i Czarodziejski flet, 41 numerowanych symfonii (ostatnia, „Jowiszowa”, z 1788 r.), 27 numerowanych koncertów fortepianowych, Koncert klarnetowy, kwartety, sonaty i Requiem.
Legenda i fakty. Powtarza się, że Mozart zapisywał gotowe utwory od razu na czysto, bez poprawek. Ta opowieść wywodzi się m.in. z listu, który okazał się fałszerstwem. Zachowało się około 320 szkiców i brulionów Mozarta, a ich badacze pokazali, że starannie planował i poprawiał swoje kompozycje.
Urodził się w Bonn, w 1792 r. przeniósł się do Wiednia i zasłynął jako pianista i improwizator. Ok. 1800 r. zaczął tracić słuch. W liście do braci, zwanym testamentem z Heiligenstadt (1802), opisał rozpacz, ale i postanowienie, by żyć dla sztuki. W ostatnich latach życia był głuchy, a rozmówcy pisali do niego w tzw. zeszytach konwersacyjnych.
Napisał 9 symfonii, 32 sonaty fortepianowe, 5 koncertów fortepianowych, Koncert skrzypcowy, 16 kwartetów smyczkowych, operę Fidelio i Missa solemnis. Wychodził od wzorców Haydna i Mozarta, ale rozbudowywał formy, wzmacniał kontrasty i wprowadzał silne emocje. Dlatego uważa się go za kompozytora na pograniczu klasycyzmu i romantyzmu. Finał IX Symfonii z Odą do radości Schillera to najsłynniejsza symfonia z udziałem chóru i solistów. Jej melodia jest dziś hymnem Unii Europejskiej.
Legenda i fakty. Słowa o „losie pukającym do drzwi”, które mają objaśniać początek V Symfonii, przekazał dopiero po śmierci Beethovena jego sekretarz Anton Schindler. Badacze uważają go za świadka niewiarygodnego. Dlatego nazwę „Symfonia losu” traktuj jako przydomek, nie jako tytuł nadany przez kompozytora. posłuchaj
Polski klasycyzm przypada na panowanie Stanisława Augusta Poniatowskiego (1764–1795), czas reform, ale i rozbiorów. Król utrzymywał kapelę i wspierał teatr. W 1765 r. odbyło się pierwsze przedstawienie Teatru Narodowego, a od 1779 r. scena miała własny gmach przy placu Krasińskich. To tam narodziła się opera z polskim tekstem. Po utracie niepodległości muzyka, zwłaszcza opera i polonez, stała się sposobem podtrzymywania poczucia narodowego. W Warszawie styl klasyczny trwał długo, aż do lat dwudziestych XIX w., gdy dorastało pokolenie Chopina.
Urodził się w Sopronie na Węgrzech, był słowackiego pochodzenia. W Warszawie uczył gry na fortepianie i śpiewu. Jego Nędza uszczęśliwiona z librettem Wojciecha Bogusławskiego (na podstawie utworu Franciszka Bohomolca) została wystawiona 11 lipca 1778 r. Przez długi czas nazywano ją pierwszą polską operą. Dziś wiadomo, że polskie opery wystawiano już wcześniej, np. w Słonimiu u hetmana Michała Kazimierza Ogińskiego. Nędza uszczęśliwiona jest jednak najstarszą operą do polskiego tekstu, która zachowała się w całości. posłuchaj
Skrzypek i kompozytor pochodzący z Czech, kapelmistrz na dworze Stanisława Augusta i w katedrze św. Jana w Warszawie. Sławę przyniosła mu opera komiczna Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale (1794) do libretta Wojciecha Bogusławskiego. Premiera tuż przed powstaniem kościuszkowskim zamieniła się w manifestację patriotyczną. Stefani nadał muzyce ludowy charakter: wprowadził rytmy polskich tańców, przede wszystkim krakowiaka, poloneza i mazura, proste melodie i ludowe instrumenty, różne dla grupy Krakowiaków i grupy Górali. Był zbieraczem melodii ludowych. Polskie tańce narodowe, z krakowiakiem, polonezem i mazurem, opisuje kompendium Polska muzyka ludowa. W XIX w. opera stała się dziełem narodowym i do dziś jest wystawiana. posłuchaj
Książę, dyplomata i polityk, uczestnik powstania kościuszkowskiego. Po jego upadku wyjechał z kraju, a ostatnie lata spędził we Florencji. Grał na skrzypcach i fortepianie, pierwszym nauczycielem muzyki był dla niego Józef Kozłowski. Skomponował 26 polonezów fortepianowych oraz mazurki, walce, romanse i operę. Jego polonezy mają charakter sentymentalny, nastrojowy, przeznaczony do słuchania, a nie tylko do tańca.
Spór o „Pożegnanie Ojczyzny”. Tradycja przypisuje Ogińskiemu słynny Polonez a-moll „Pożegnanie Ojczyzny” i wiąże go z 1794 r. W 2023 r. muzykolożka Agnieszka Leszczyńska wykazała w czasopiśmie „Muzyka”, że autorstwo Ogińskiego jest wątpliwe, a utwór powstał prawdopodobnie później. Dyskusja badaczy trwa. posłuchaj
Urodził się w Grodkowie na Śląsku. Od 1799 do 1824 r. kierował operą Teatru Narodowego w Warszawie. Pisał opery, msze, symfonie i utwory fortepianowe. Był znakomitym pedagogiem: w 1821 r. współtworzył Instytut Muzyki i Deklamacji, a w latach 1826–1829 w Szkole Głównej Muzyki uczył kompozycji Fryderyka Chopina. Od szkół, które współtworzył, wywodzi swoją historię dzisiejszy Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina.
Od 1810 r. kapelmistrz Teatru Narodowego w Warszawie, najpierw obok Elsnera, a w latach 1824–1840 kierownik i jedyny dyrygent warszawskiej opery. Wystawiał opery Mozarta, Webera i Rossiniego, a także polskie, w tym własne. Najbardziej znana jest opera komiczna Zamek na Czorsztynie, czyli Bojomir i Wanda (1819), w której klasyczna forma łączy się z romantycznym zainteresowaniem polską przeszłością i fantastyką. posłuchaj
Pianistka i kompozytorka z Warszawy, jedna z pierwszych kobiet, które zrobiły europejską karierę wirtuozowską. Koncertowała w Wiedniu, Londynie, Berlinie, Paryżu, Petersburgu i we Włoszech. W 1822 r. została nadworną pianistką carowych w Petersburgu, a jej salon odwiedzali m.in. Adam Mickiewicz, który ożenił się z jej córką Celiną, i Aleksander Puszkin. Goethe napisał dla niej wiersz. Komponowała głównie utwory fortepianowe: polonezy, mazurki, walce, nokturny (najbardziej znany to Le Murmure) i etiudy. Etiudy pisała jako pierwsza w muzyce polskiej. Jej twórczość leży już na pograniczu romantyzmu. posłuchaj
W klasycyzmie polskie tańce przeniknęły do muzyki artystycznej. Kompozytorzy stylizowali je, czyli zachowywali ich rytm i charakter, ale pisali je do słuchania: na fortepian, do opery, na orkiestrę.
metrum 3/4 · tempo umiarkowane
Taniec kroczący, dostojny, otwierający bale. Typowy rytm: ósemka i dwie szesnastki, potem ćwierćnuty i ósemki. Akcent na początku taktu, kadencje często na słabej części. Polonezy pisali Ogiński, Kozłowski, Elsner, Kurpiński i Szymanowska.
metrum 3/4 · tempo żywe
Taniec skoczny, pełen zapału. Charakterystyczne są akcenty przesunięte na słabe części taktu i punktowane rytmy. Mazur pojawia się w Krakowiakach i Góralach Stefaniego. Z tego tańca wywodzi się fortepianowy mazurek.
metrum 2/4 · tempo żywe
Taniec z okolic Krakowa, z synkopami i przytupami. Obok poloneza i mazura to jeden z tańców, na których Stefani oparł muzykę swojej opery. Do krakowiaka Jonka z tej opery nawiązał Elsner w fortepianowym Rondzie à la krakowiak (1803). Nie należy go mylić ze znanym Rondem à la Krakowiak op. 14 na fortepian i orkiestrę, które Chopin, uczeń Elsnera, napisał w 1828 r.
Fortepian wynalazł ok. 1700 r. we Florencji Bartolomeo Cristofori. W klasycyzmie wyparł klawesyn. W klawesynie struny są szarpane, więc siła dźwięku prawie nie zależy od uderzenia. W fortepianie struny uderzają obite skórą młoteczki, dlatego można grać cicho i głośno (piano i forte, stąd nazwa) oraz stopniowo zmieniać dynamikę. Fortepiany z czasów Mozarta, nazywane dziś fortepianami historycznymi, były lżejsze i cichsze od współczesnych. Słynęły instrumenty Johanna Andreasa Steina z Augsburga i Antona Waltera z Wiednia.
W klasycyzmie ustalił się skład orkiestry, który stał się podstawą orkiestry symfonicznej. Zanikło continuo z klawesynem. Orkiestrą kierował zwykle koncertmistrz (pierwszy skrzypek) albo kompozytor grający przy instrumencie klawiszowym.
trzon orkiestry
zwykle po dwa instrumenty
Klarnet wszedł do orkiestry właśnie w klasycyzmie. Beethoven w V Symfonii dodał w finale m.in. puzony.
Głosy żeńskie to sopran, mezzosopran i alt, męskie to tenor, baryton i bas. Mozart pisał partie dla konkretnych śpiewaków i ich możliwości. Królowa Nocy w Czarodziejskim flecie to sopran koloraturowy, który śpiewa bardzo wysokie i szybkie pasaże, a kapłan Sarastro to głęboki bas. W operze seria śpiewali jeszcze kastraci, ale pod koniec epoki ich role przejmowały kobiety i tenory. W oratoriach i mszach obok solistów występuje chór mieszany: soprany, alty, tenory i basy.
Budowę i brzmienie instrumentów, rodzaje głosów i zespołów oraz ćwiczenia w ich rozpoznawaniu omawia osobne kompendium Instrumenty, głosy i zespoły.
Utwory, które warto znać ze słuchu. Odtwarzacz YouTube wczytuje się dopiero po kliknięciu, więc sama strona nie łączy się z YouTube. Na wydruku zamiast odtwarzacza jest kod QR.
Philippe Jaroussky, I Barocchisti, dyr. Diego Fasolis
Prosta, śpiewna melodia bez popisowych ozdobników. Tak wygląda opera po reformie Glucka.
Otwórz w YouTube · kanał: Warner Classics
Berliner Philharmoniker
Temat z wariacjami. Posłuchaj cichego tematu i nagłego akordu fortissimo.
Otwórz w YouTube · kanał: Berliner Philharmoniker – Topic
Alban Berg Quartett
Wariacje na temat hymnu. Melodia przechodzi kolejno przez wszystkie cztery instrumenty.
Otwórz w YouTube · kanał: Alban Berg Quartet – Topic
English Baroque Soloists
Oratorium. Orkiestra obrazuje chaos przed stworzeniem świata — przykład muzyki ilustracyjnej.
Otwórz w YouTube · kanał: English Baroque Soloists – Topic
Amsterdam Baroque Orchestra
Forma sonatowa: energiczny temat I, śpiewny temat II, przetworzenie i repryza.
Otwórz w YouTube · kanał: Amsterdam Baroque Orchestra – Topic
Ziad Kreidy, fortepian historyczny
Nagranie całej sonaty. Rondo Alla turca to ostatnia, trzecia część: policz powroty refrenu.
Otwórz w YouTube · kanał: Ziad Kreidy Official
Clara Haskil
Znana melodia i jej przekształcenia: zmienia się rytm, faktura, a w jednej wariacji tryb na molowy.
Otwórz w YouTube · kanał: Clara Haskil – Topic
Géza Anda, Camerata Salzburg
Śpiewna melodia nad akompaniamentem trioli i pizzicato smyczków.
Otwórz w YouTube · kanał: Géza Anda – Topic
hr-Sinfonieorchester, dyr. Tarmo Peltokoski
Uwertura opery buffa: szybka, lekka, z długimi crescendami.
Otwórz w YouTube · kanał: hr-Sinfonieorchester – Frankfurt Radio Symphony
Diana Damrau
Sopran koloraturowy: bardzo wysokie dźwięki i szybkie pasaże.
Otwórz w YouTube · kanał: Diana Damrau – Topic
Collegium Musicum Berlin, orkiestra i chór
Msza żałobna. Mozart zdążył zapisać tylko pierwsze takty tej części.
Otwórz w YouTube · kanał: Collegium Musicum Berlin
Orchestre Révolutionnaire et Romantique, dyr. John Eliot Gardiner
Cała część wyrasta z czterodźwiękowego motywu. Zwróć uwagę na nagłe kontrasty dynamiki.
Otwórz w YouTube · kanał: Orchestre Révolutionnaire et Romantique – Topic
Orchestre Révolutionnaire et Romantique, dyr. John Eliot Gardiner
Muzyka programowa. Tytuł części mówi o radosnych uczuciach po przybyciu na wieś.
Otwórz w YouTube · kanał: Orchestre Révolutionnaire et Romantique – Topic
Polska Opera Królewska
Krótki fragment przedstawienia najstarszej zachowanej opery do polskiego tekstu.
Otwórz w YouTube · kanał: Polska Opera Królewska
Akademicki Chór Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, wersja koncertowa
Posłuchaj rytmów krakowiaka, poloneza i mazura.
Otwórz w YouTube · kanał: Akademicki Chór Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
Krzysztof Książek
Polonez sentymentalny, do słuchania. Rozpoznaj rytm poloneza w metrum 3/4.
Otwórz w YouTube · kanał: Chopin Institute
wykonawca niepodany w opisie nagrania
Uwertura polskiej opery z 1819 r., na pograniczu klasycyzmu i romantyzmu.
Otwórz w YouTube · kanał: KuhlauDilfeng2
nagranie Chopin University Press
Utwór fortepianowy zapowiadający nokturny Chopina.
Otwórz w YouTube · kanał: Chopin University Press – Topic
Kliknij odpowiedź, którą uważasz za prawidłową. Pod pytaniem pojawi się wyjaśnienie. Wynik zobaczysz na końcu.